Verkeerde hond

Verkeerde hond

Een van mijn collega’s had een hond op het spreekuur met het volgende probleem. De eigenaresse had bloed aangetroffen bij de urine en het dier zou wat vaker plassen. Een veelgehoorde klacht waarvan de oorzaak meestal vrij eenvoudig te tackelen is. Ze had urine meegenomen voor onderzoek en vertelde dat de hond verder geen zieke indruk maakte. Het dier werd onderzocht

waarbij in eerste instantie geen bijzonderheden aan het licht kwamen totdat de buik werd afgetast. Voor de bekkeningang bleek een ongeveer 5cm grote dikte in de buik te liggen waarvan vermoed werd dat het de prostaat was. Geen gekke gedachte als je bedenkt dat het hier om een 13-jarige, ongecastreerde reu gaat. De diagnose werd bevestigd door rectaal onderzoek. Vingertje in de anus en roeren maar, menig hond is er niet blij mee en zou je het liefst de vingers afbijten. De urine was intussen onderzocht en hierin bleken wat rode bloedcellen te zitten wat natuurlijk geen verrassing was. Mijn collega besprak zijn bevindingen met de eigenaresse en gaf de behandelmogelijkheden aan van een prostaatvergroting. Soms gaat het om een ontsteking maar vaker om een tumoreus proces of een mengvorm hiervan. De keuze gaat dan tussen het geven van antibiotica, het toedienen van hormonen en het castreren van de hond, zo niet een combinatie van dit alles. De hond kreeg genoemde medicijnen, de mevrouw ging huiswaarts en zou ondertussen gaan nadenken over een castratie. Diezelfde middag nog meldde zij zich opnieuw bij de assistente aan de balie. “Ik ben met de verkeerde hond geweest” zei ze tegen de assistente die haar niet begrijpend aankeek. “Hoezo, verkeerde?” vroeg zij. “Nou, die urine met dat bloed erin, dat is van één van mijn andere honden.” Ze had opnieuw urine meegenomen en ook een andere hond die zich waarschijnlijk in arren moede afvroeg waarom hij hetzelfde lot moest ondergaan als zijn ‘stiefbroer’. De urine die zij nu had meegenomen had een andere zuurgraad, er zat duidelijk meer bloed in en na lichamelijk onderzoek, in dit geval door een andere collega, wees het geheel duidelijk in de richting van een blaasontsteking. De hond werd behandeld met ontstekingsremmers en antibiotica en de mevrouw rekende keurig af. “Dan zijn dit verkeerde pillen” zei ze, doelend op de tabletten die ze voor de eerste hond had meegekregen. “Nee mevrouw, die zijn niet verkeerd, die moet hij wél hebben” zei mijn collega. “Ja maar, de diagnose was toch verkeerd?” Nee, die was niet verkeerd,  hij had dan weliswaar geen klachten, maar er is wel een probleem vastgesteld dat toevalligerwijs ook past bij klachten die hij heel goed wel zou kunnen hebben. Of zeg ik dit verkeerd? Hoe het ook zij, of die mevrouw het uiteindelijk begreep, dat weet ik niet, maar zij was in ieder geval geen verkeerde.   

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Dierenartsenpraktijk Oost Betuwe   Lingewal 2a   6681 LJ Bemmel    tel: 0481 - 461627 info@dap-oost-betuwe.nl