Het dierenartsdier

Het dierenartsdier

Als je als hond of kat of in een gezin terecht komt waarvan het baasje of vrouwtje een dierenarts is, dan zit je goed zou je zo denken. Nou, vergeet het maar. Als er wat loos is en je moet behandeld worden, dan zal dit best wel met liefde en aandacht gebeuren, maar voor het zover is, daar gaat nogal eens wat tijd overheen. “De katten moeten weer geënt worden” hoorde ik mijn vrouw zeggen. Ik mompelde dat ik er werk van zou maken

en dook weer in de krant. Het drong, zoals wel vaker, niet echt door met als gevolg dat ze het tot mijn grote schande nog een paar keer heeft moeten zeggen voor ik die gasten bij de kladden greep. Nou ging dit maar om een simpele enting, maar als je hond aan het spugen gaat, wordt het toch een ander verhaal. Twee dagen spugen, beetje opgetrokken buik, dat is niet pluis. Ik nam haar mee naar de praktijk en duwde haar bij de arts-assistent in de handen. “Leef je maar uit” zei ik, want u begrijpt, ik had ‘werk te doen’, zieke dieren behandelen. Ze onderzocht de buik en stelde voor bloedonderzoek te doen, wat ik prima vond. Mijn collega maakte een röntgenfoto van de buik, want, daar heb je het weer, de hond van je collega, dat is natuurlijk wel ‘gewoon werk’. De onderzoeken leverden geen bijzonderheden op en de hond werd voor enkele dagen voorzien van een middel tegen het spugen. Het ging goed, ze bleef eten, maar toen de pillen op waren, begon het spugen opnieuw. Nog maar eens een handje pillen, ook nu met goed resultaat, maar daarna, u had het al begrepen, weer spugen. Inmiddels waren we tien dagen verder en het baasje enkele dagen verwijderd van een reis naar de VS. Dan begint het te dringen want je kan de oppasoma toch moeilijk laten aantobben met een spugende kleinhond. Ik tastte de buik af, zeer nauwgezet, en meende iets te voelen, net in of achter de maag, ik kon het niet thuisbrengen. Ik ging weer ‘aan het werk’ en besloot om de hond voor de volgende dag op de lijst te zetten voor een kijkoperatie. Zover is het niet gekomen want toen ik een paar uur later thuis kwam, liep ze me kwispelend tegemoet. Ze had, kort na het aftasten van de buik, een hele bos haar, afkomstig van een bezem, uitgespuugd. Blijkbaar had ik dit los gemasseerd, maar ja, dat had natuurlijk ook tien dagen eerder kunnen gebeuren. Je eigen dier is het laatste aan de beurt, het is iets waar collega’s over kunnen meepraten. De vrouw van een oud-collega was het gevraag aan haar man om nu eindelijk eens in het oor van de hond te kijken op een gegeven moment zo zat, dat ze besloot om naar het spreekuur van een buurtcollega te gaan. De rekening voor het consult heeft ze bij manlief op het bordje gelegd. Dat zou ik ook gedaan hebben. Want laten we wel wezen, dat lijkt natuurlijk nergens op, je eigen hond met een zeer oor laten rondlopen.  

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Aanmelden nieuwsbrief

Dierenartsenpraktijk Oost Betuwe   Lingewal 2a   6681 LJ Bemmel    tel: 0481 - 461627 info@dap-oost-betuwe.nl