De bandbreedte

De bandbreedte

Er stond een meneer bij me in de spreekkamer die zijn kat had meegenomen voor de jaarlijkse enting. Hij vroeg of ik even extra aandacht wilde besteden aan het gebit want volgens hem had zijn dier daar behoorlijk veel last van. Natuurlijk wilde ik dat maar, klein probleem, de kat wilde dat absoluut niet. Volgens de meneer moest er het nodige gesaneerd worden in die kattenbek. Niet alleen tandsteen verwijderen

maar mogelijk ook de nodige elementen eruit halen. Om dat enigszins te kunnen beoordelen, zal poeslief toch een beetje moeten meewerken. Ik deed een paar moedige pogingen om de bek een stukje open te maken maar het dier hield de kaken stijf op elkaar, mij ondertussen met z’n nagels van zich af slaand. “Hoeveel gaat dat kosten?” vroeg de meneer. “Wat bedoelt u?” vroeg ik, niet begrijpend. “Nou, om de boel schoon te maken en kiezen te trekken” zei hij. Ik probeerde hem uit te leggen dat ik dat vrijwel onmogelijk kon aangeven. Want, hoeveel moest er schoongemaakt worden en hoeveel elementen verwijderd worden? Dat is sowieso al moeilijk aan te geven maar als je niet eens in de bek mag kijken, wordt het al helemaal een lastig verhaal. “Jawel”, zei hij, “maar wat is de bandbreedte?” Ik vertelde de beste man dat zoiets al gauw enkele honderden euro’s kost maar dat ik echt niet veel concreter kon worden. “Ik wil wel weten of het niet richting duizend euro gaat” zei hij, maar toen ik hem aangaf dat het zo’n vaart wel niet zou lopen, was dit toch blijkbaar ook weer niet goed genoeg want, hij vroeg nogmaals om de bandbreedte. Een beetje moedeloos wordt je van dit soort gesprekjes. Ik vertelde dit in de pauze aan mijn collega. “Man, dat is nog niks. Ik had gisteren een spreekuur, ik dacht dat ik stapel mesjogge werd. Eén mevrouw, één kat en vier blagen. Die kinderen deden alles wat ze niet mochten. Ik moest ogen van voren en van achteren hebben.  Spullen pakken. Door elkaar heen rennen. La open, la dicht. Tafel omhoog, tafel omlaag. En die mevrouw maar zeggen: niet doen nu. Nou even niet, jongens. Maar luisteren, ho maar. Even later een mevrouw met een Sint Bernard voor een enting. Die hond was totaal niet onder appel, hij stond werkelijk geen seconde stil. Probeer bij zo’n bulldozer dan maar eens de oren of de ogen te controleren. Ik wilde naar het hart luisteren, nou, ik kan je zeggen, ik heb die mevrouw overal beluisterd, maar die hond van haar op geen stukken na.” Het was duidelijk, het was niet echt zijn dag. Voor hij zijn lofzang op dat ‘heerlijke’ spreekuur kon voortzetten, vroeg ik hem wat zijn bandbreedte was, op één dag. Hij keek me vragend aan. “Vergeet het maar” zei ik. “Ik ga effe koffie halen, we zijn nog niet aan onze bandbreedte toe.”

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Aanmelden nieuwsbrief

Dierenartsenpraktijk Oost Betuwe   Lingewal 2a   6681 LJ Bemmel    tel: 0481 - 461627 info@dap-oost-betuwe.nl