De juiste woorden

De juiste woorden

De kat, een Maine Coon van amper 6 jaar, was plotseling ziek geworden. Hij was vermagerd in de laatste weken, dat was de mevrouw al wel opgevallen, maar nu had hij het eten laten staan en een paar keer gespuugd. Ik bekeek de kat en kwam al snel uit bij een paar harde, onregelmatige knobbels in de buik die ik liever niet was tegengekomen, tumoren dus. Hoe ga je dat vertellen

als je voelt dat je tegenover iemand staat die erg op haar dier gesteld is en die absoluut niet in de gaten had hoe ernstig het gesteld is met de gezondheid van de kat? Niet plompverloren natuurlijk, maar met de nodige omhaal van woorden, en uiteindelijk zul je toch met de waarheid op de proppen moeten komen. Geen leugentjes om best wil in zo’n geval, daar schiet niemand iets mee op. Leugentjes om best wil of niet zeggen wat je denkt, daar zijn we al vaak genoeg mee in de weer. Niet alleen in het alledaagse leven maar ook in de spreekkamer. Stel, er staat weer eens zo’n hondje voor je neus waarvan je eerste gedachte is ‘wat ben jij lelijk’. Mogelijk van het een of ander buitenissig ras waarvan alleen al het goed uitspreken van de naam vrijwel onmogelijk is. De blije eigenaar kijkt je ondertussen vol verwachting aan in de stellige overtuiging dat het aanschouwen van dit wonderbaarlijke schepsel je hele dag, zo niet je hele week, wel goed moet maken. Dan zeg je niet: “Waar heb je die in vredesnaam opgeduikeld? Waren de ‘normale honden’ uitverkocht of zo?” Ach ja, ’t is soms even zoeken maar over dier valt natuurlijk wel iets positiefs te melden, al was het maar de ‘grappige staart’ of de ‘leuke tekening om de ogen’ en de rest probeer je zo gauw mogelijk te vergeten. Ook bij op- of aanmerkingen is het soms beter om anders te reageren dan je eigenlijk zou willen. Ik moest een keer bloed afnemen bij een klein hondje maar op de een of andere manier wilde het niet vlotten, ik had waarschijnlijk mijn dag niet. “Nou, dat moet je misschien maar aan een ander overlaten” zei de eigenaar, of woorden van gelijke strekking. Niet te geloven zeg, zo’n opmerking. Duizenden keren heb ik al bloedvaten aangeprikt en dan krijg je zoiets te horen, daar ga je echt niet blijer of beter van werken. Ik dacht er het mijne van maar hield dit voor me. Ik heb me wel voorgenomen om in mijn laatste werkweek als dierenarts vrijuit te zeggen wat er maar in mij opkomt. Dus, als er bijvoorbeeld iemand met een naaktkat binnenkomt, om dan zoiets te vragen als: “Stinkt dat nou niet enorm, zo’n engerd in huis?” Heerlijk lijkt me dat.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Aanmelden nieuwsbrief

Dierenartsenpraktijk Oost Betuwe   Lingewal 2a   6681 LJ Bemmel    tel: 0481 - 461627 info@dap-oost-betuwe.nl