Echt niet bang

Echt niet bang

Je hebt van die katten, die zijn voor de duvel nog niet bang. Ze zien geen gevaar of willen het domweg niet zien. Eén van mijn vorige poezen was ook zo’n exemplaar. ’s Zomers languit op het wegdek bij mij voor de deur en dan quasi beledigd de kop optillen als er een auto claxonerend stond te wachten tot meneer de goedheid had om de weg vrij te maken. Of midden op het pad naar de praktijkingang

gaan zitten en mij ondertussen in de spreekkamer maar laten wachten op de volgende afspraak, een hond die er niet over peinsde om langs die kat op te lopen. Achteraf bezien was dat misschien maar goed ook, want dat het ook anders kan aflopen, blijkt wel uit het verhaal over de kater Hobbit dat ons werd toegestuurd. Ook zo’n kat die nergens mee zat. Los op de arm bij de dierenarts mee naar binnen om vervolgens, uitgestrekt op de knieën van de baas, het gebeuren in de wachtkamer eens rustig gade te slaan. Onder de wachtende patiënten bevond zich een niet aangelijnde bouvier die af en toe eens opstond en dan onderzoekend in de richting van de andere patiënten liep. Het resultaat liet zich raden. Katten kropen zo ver mogelijk weg in hun mandje, een kanarie sloeg zijn vleugels bijna kapot tegen de zijkant van zijn kooitje, een konijn schoot verschrikt onder een bank, alleen Hobbit bleef onverstoorbaar. De eigenaar probeerde met zijn been de hond op een afstand te houden en vroeg, evenals de andere aanwezigen, aan de meneer van de hond of hij het dier bij zich wilde houden. Hij zei erbij dat hij niet kon instaan voor de eventuele gevolgen. De hondenmeneer haalde slechts zijn schouders op en mompelde iets in de trant van ‘mijn hond is niet bang voor een poesje’. Dit bleek een pijnlijke vergissing. Even later ging de bouvier opnieuw op onderzoek uit. Dan moet je het zelf maar weten, dacht de baas van Hobbit, je doet je best maar, in de wetenschap dat zijn kat absoluut geen angst had voor de hond, en hield zijn been op de grond. De bouvier stond nu oog in oog met de kat en wilde deze zojuist gaan besnuffelen, toen de kat razendsnel uithaalde, om een halve tel later weer rustig op de knieën van de baas te gaan liggen alsof er niets gebeurd was. De hond begon te janken en de baas begon te knetteren. Drie diepe schrammen op de neus van de hond die dan ook flink bloedde. De assistente greep de hond bij de riem vast en leidde hem de behandelkamer in: hij mocht voor. Maar daar zal Hobbit wel niet zo mee gezeten hebben, die lag op het gemak op de knieën van de baas.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Aanmelden nieuwsbrief

Dierenartsenpraktijk Oost Betuwe   Lingewal 2a   6681 LJ Bemmel    tel: 0481 - 461627 info@dap-oost-betuwe.nl