Ziekte van Addison

Ziekte van Addison

Bijna niets is zo lastig als het vaststellen van een ziekte die met vage of algemene klachten gepaard kan gaan en maar weinig voorkomt. Tegelijkertijd is er weinig zo dankbaar als je de juiste diagnose hebt kunnen stellen en de betreffende aandoening blijkt goed behandelbaar te zijn. Zo’n aandoening is de ziekte van Addison. Hierbij laten de bijnieren het afweten, klieren die bij de nieren liggen – soms is medische terminologie verbluffend eenvoudig – wat ertoe leidt

dat het kaliumgehalte (K) in het bloed stijgt en dat van natrium (Na) en chloride daalt tot respectievelijk boven en onder de normaalwaarde. Daarnaast zakt het cortisolgehalte. Soms wordt een patiënt aangeboden die amper op zijn of haar poten kan staan, die niks wil eten, die suf en apathisch is, die spuugt en diarree heeft, kortom, die op sterven na dood is. Het is een vorm waarin de ziekte zich kan presenteren, de acute Addisoncrisis. Meestal echter zijn de ziekteverschijnselen minder alarmerend. Maar hoe dan ook, als de diagnose gemist wordt en als er niet op de juiste manier behandeld wordt, loopt het niet goed af met je dier. Meestal gaat het om een hond, vaak al op vrij jonge leeftijd en meestal om een teefje, het lijkt een beetje een vrouwenkwaaltje. Bij ons in de praktijk lopen er met zekerheid twee rond met deze ziekte, Missie en Misty. De laatste was achteraf gezien al langere tijd aan het sukkelen. Slechter eten, af en toe wat spugen en aan de diarree, soms tot bloedens toe, en wat rillerig. Ze begon meer te drinken en had minder zin om te lopen. Het spugen en de diarree waren niet onder controle te krijgen en urineonderzoek leverde niets op. Het bloedonderzoek wel. Zo waren de nierwaardes verhoogd en zou je aanvankelijk geneigd zijn te denken dat de hond een nierprobleem heeft. Dat heeft ze ook wel maar dat is in dit geval secundair omdat met name de bloeddruk te laag is. Dat is namelijk een van de primaire problemen omdat het zoutgehalte in het bloed, het NaCl, te laag is. Zoals eerder betoogd, is het K-gehalte te hoog en dit leidt tot problemen met de prikkelgeleiding in het hart, de hartslag wordt hierdoor te laag. Bovendien krijgt het dier vaak last van spierzwakte en misselijkheid. Omdat ook nog eens de cortisolaanmaak in de bijnieren te wensen overlaat, zijn dit soort patiënten vaak erg stressgevoelig. Een lastig verhaal? Zeker, maar ook lastig voor een dierenarts vast te stellen, althans zonder gedegen bloedonderzoek. Het is gelukkig wel goed te behandelen door de juiste hormonen en zouttabletjes toe te dienen. Ook bij mensen schijnt deze ziekte voor te komen, ik kan mij herinneren ooit gelezen te hebben dat John F. Kennedy aan deze ziekte leed. Misschien moet ik bij nader inzien die opmerking over vrouwenkwaaltjes maar enigszins nuanceren. 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Dierenartsenpraktijk Oost Betuwe   Lingewal 2a   6681 LJ Bemmel    tel: 0481 - 461627 info@dap-oost-betuwe.nl