Balkonscene

Balkonscene

Even een paar weken eruit zonder diergeneeskundige beslommeringen. Je ziet legio honden maar je ziet ze niet, als je begrijpt wat ik bedoel. Samen met een vriend kuierend richting strandpaviljoen in het Zeeuwse Domburg had ik die Duitse Herder slechts vanuit een ooghoek opgemerkt. We bestelden alvast wat te drinken terwijl de rest van het gezelschap, waaronder mijn vrouw en zoon, lang op zich liet wachten. Uiteindelijk zag ik hen het paviljoen binnenstappen

maar nog altijd verscheen er niemand aan de eettafel. Ik liep naar voren en jawel hoor, daar zat het hele zooitje met in het midden een zielige hond. Hij hield de rechter voorpoot omhoog, wat vrij logisch was, want die was duidelijk gebroken. Hij bleek van een balkon gesprongen te zijn bij het horen van de eerste donderslagen van het naderende onweer. De eigenaars waren op dat moment niet thuis geweest en er werden inmiddels pogingen ondernomen om hen op te sporen. Maar wat nu? Er was intussen druk overleg gaande tussen mijn vrouw en de paviljoenbeheerder. “Ik heb 1-1-4 gebeld, een noodopvang voor dieren” zei laatstgenoemde. “Maar ja, ze vroegen of het ging om een geval van verwaarlozing of mishandeling en zo niet, dan kwamen ze niet.” Ergo, die kwamen niet. Ondertussen was de hond vastgelegd aan een lijn. Nou ja, lijn, ik zag dat hiervoor een verlengkabel was gebruikt. Je moet toch wat, niet dan? “De eigenaar is een Duitser, pap” zei mijn zoon. “Ja, want als we ‘Sitz’ zeggen, gaat hij zitten” zei zijn vriend. Slimme jongens die twee, die komen er wel. De hond werd getroost en ze waren niet van plan deze aan zijn lot over te laten. De eigenaars, herr Becker und seine Frau, arriveerden na een half uur en waren lichtelijk in de war. Waar moesten ze heen, waar konden ze terecht? Mijn vrouw en de paviljoenbaas waren inmiddels in zoverre wijzer geworden, dat de dierendokters in de nabije omgeving geen hulp konden bieden. “Het lijkt me beter contact te leggen met een kliniek waar ze direct orthopedische hulp kunnen bieden” zei ik. De man van het paviljoen keek mij vriendelijk doch vragend aan. De vis was tussen de bedrijven door inmiddels naar binnen gewerkt, het dessert moest maar even wachten. Na veel heen en weer getelefoneer sprak ik uiteindelijk een collega in Roosendaal die bereid bleek de hond eerste hulp te bieden waarna diens collega de hond eventueel de volgende ochtend zou kunnen opereren. Nu nog even herr Becker in mijn beste Duits vertellen wat ik had kunnen regelen. “Haben Sie ‘tomtom’?” zo begon ik. “Ja, ich habe ‘Navi’ zei hij. Okay, weer wat geleerd. De rest van ons gesprek en dan vooral mijn Duitse gestuntel zal ik u besparen. En dus zou de les van vandaag kunnen zijn: laat nooit je hond alleen achter op het balkon als je het vakantieplezier van je medemens niet wilt verstoren.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Aanmelden nieuwsbrief

Dierenartsenpraktijk Oost Betuwe   Lingewal 2a   6681 LJ Bemmel    tel: 0481 - 461627 info@dap-oost-betuwe.nl