Dikke buiken

Dikke buiken

Het valt me iedere keer weer op dat je een bepaalde klacht soms wekenlang niet tegenkomt en dan ineens staan er drie patiënten op de stoep met min of meer hetzelfde verhaal. Loopneuzen, prutoren, mankepoten, dat soort dingen kom je vrijwel dagelijks tegen. Maar dat geldt niet voor de hond met een te dikke buik. De eerste was wat je zou kunnen noemen een gezonde dikke buik, er was nieuw leven op komst. Een grote hond, een kruising tussen een Labrador en een Bouvier,

die volgens de eigenaar niet gedekt was. Want, zo zei hij, dat kon die andere hond van hem, een Maltheser-achtig schepsel, toch nooit geflikt hebben, die was daarvoor veel te klein. Het zijn van die momenten dat ik toch zo graag zou willen dat ik met honden kon praten. Er zijn mensen die zeggen dat zij dat wel kunnen, maar mij is het nooit gelukt en ik ben bang dat dit ook nooit gaat gebeuren. Al zou ik maar kunnen vaststellen dat het kleine witte hondje stiekem in zijn vuistje zat te lachen om zoveel naïviteit want dat zal hij vast wel gedaan hebben. De tweede dikke buik was het gevolg van een enorme vochtophoping. Ik nam een punctie van de buik en er bleek helder, waterig vocht in te zitten. Dan weet je, dit is bijna altijd foute boel omdat de enige aanleiding hiertoe waarbij er geen sprake is van een ernstige aandoening, namelijk: lange tijd niet eten, niet in het spel is. Wat dan wel? De afvoer via bloed- en lymfevaten kan bemoeilijkt zijn door afsluiting, zoals bij trombose, of door druk op de vaten door ontstekingen of tumoren. Het kan ook zijn dat de bloeddoorstroming in de lever bemoeilijkt is door bijvoorbeeld cirrhose. Maar de oorzaak kan ook buiten de buik gelegen zijn, zoals bij dit hondje, als gevolg van een hartaandoening. Het liefst zou ik het dier willen doorsturen naar de specialist, maar het beestje is al oud en de eigenaar kiest ervoor om de klachten, zolang als het gaat, met medicijnen te verlichten. De derde, en eigenlijk de leukste omdat het zo goed is afgelopen, was een Duitse Dog die niet in orde was. Je bent dan op voorhand bang voor een maagdraaiing wat zou betekenen ‘alarmfase één’. Maar nee, het dier bleek een veel te grote milt te hebben. Hij werd diezelfde dag nog geopereerd. De oorzaak was niet de aanwezigheid van milttumoren maar de milt bleek een paar keer om zijn as gedraaid te zijn waardoor deze erg gestuwd was geraakt. Het bloed kon niet meer afgevoerd worden en bleef zich ophopen. Snelle ruggespraak met een specialist leerde ons dat het altijd beter is om de milt in zo’n geval eruit te halen en dat hebben we dan ook gedaan. We zijn een paar weken verder en de Dog voelt zich prima, hij liep ons kwispelend tegemoet. Leuk om te zien, want zeg nou zelf, voor hetzelfde geld heeft hij zijn buik meer dan vol van onze praktijk.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Dierenartsenpraktijk Oost Betuwe   Lingewal 2a   6681 LJ Bemmel    tel: 0481 - 461627 info@dap-oost-betuwe.nl