Zo doet hij dat

Zo doet hij dat

Als ik niet beter wist, zou ik af en toe de indruk kunnen krijgen dat mensen mij niet helemaal voor vol aanzien. Ik had een meneer in de spreekkamer wiens hond al een tijdje geplaagd wordt door een blaasontsteking. Meestal moet een dier met een dergelijke aandoening vaak plassen. “Zij plast veel, dokter” zei de meneer. “U bedoelt vaak?” vroeg ik. “Ja, veel vaker” zei de beste man. Hij deed een stap, ging enigszins door zijn hurken, trok hierbij een ietwat verwrongen gezicht,

 

kwam overeind, deed twee stappen en het tafereeltje herhaalde zich. Op zo’n moment mag ik proberen mijn gezicht in de plooi te houden. Ik doe mijn best, maar dat lukt toch echt niet altijd. Dieren met braakklachten, mensen doe mij een lol, en hou het bij de vermelding van de klacht. Je hebt er altijd van die apostelen bij die menen te moeten demonstreren hoe zo’n antiperistaltische beweging in zijn werk gaat. En wat te denken van dieren die keelklachten hebben? Om te beginnen menen eigenaren vaak dat hun dier ‘iets in de keel heeft.’ Als dat werkelijk zo is, dan is een dier echt in paniek, dan is het een en al onrust. “Ja maar, dokter, hij doet vaak zo” en als het even meezit, volgt er dan een manmoedige poging om het geluid te imiteren dat hun hoestende, kuchende dan wel roggelende viervoeter voortbrengt. Ik kan u zeggen, deze geluiden klinken mij niet altijd even fris in de oren en dan druk ik mij zeer bescheiden uit. “En een jeuk dat-ie dan heeft, dan krabt hij maar steeds zo met zijn nagels…” Ik geloof het meteen, hij zal het vast niet met niet zijn ellebogen doen. Ach, enige aanschouwelijke verduidelijking kan op zijn tijd best verhelderend zijn. Kreupele honden, ook zo’n dankbaar onderwerp. Het wil nog wel eens gebeuren dat de eigenaar komt met de klacht dat de hond kreupel loopt en dat daarvan niets meer over is als het dier bij ons in de praktijk rondloopt. Met kiespijn naar de tandarts en als je er eenmaal bent, kun je niet aangeven waar de pijn zit, u kent dat wel. Soms tref je dan iemand die echt niet meer weet om welke poot het gaat, zich hierdoor opgelaten voelt, wat echt niet nodig is, en dan gaat voordoen wat hij meent gezien te hebben. En ik natuurlijk weer zo professioneel mogelijk toekijken, zonder commentaar te geven. Op een enkel keertje na dan. “Hij heeft last van zijn oor, dokter, en dan krabt hij steeds met zijn poot aan zijn oor.” De meneer ging met zijn hand langs zijn oor. “U moet uw voet gebruiken” zei ik. “Wat zegt u?” Ik herhaalde wat ik zojuist gezegd had en ik zag hem denken. Vervolgens begon hij wat glazig te kijken en produceerde een flauwe glimlach. Uit beleefdheid vermoed ik. Heerlijk.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Aanmelden nieuwsbrief

Dierenartsenpraktijk Oost Betuwe   Lingewal 2a   6681 LJ Bemmel    tel: 0481 - 461627 info@dap-oost-betuwe.nl