In de bankschroef

In de bankschroef

Op een van onze dependances stonden slechts twee afspraken in de agenda. Door ziekte was een van de assistentes afwezig en de logische vraag van de wel aanwezige meisjes was dan ook of ik het zo mogelijk in mijn eentje af kon handelen. “Dat kan wel, maar dan moet er geen klerelijer tussen zitten” zei ik gekscherend. Soms heb je een dier in de spreekkamer waar geen land mee te bezeilen is en een handje van de assistente is dan meer dan welkom. “Tja”, zei ze,

“ik kan de mensen toch moeilijk opbellen met de vraag: mevrouw of meneer, heeft u een klerelijer?” Daar zat wat in. Ik besloot het er maar op te wagen en het bleek achteraf geen probleem te zijn om de dieren in mijn eentje te behandelen. Hoe anders kan dit soms zijn. Een kat waar je niet eens naar mag wijzen, gaat tegenwoordig in een soort dwangbuis, waar alleen nog de kop uitsteekt. Die kat zit voor aap maar gek genoeg wordt een dergelijk ingepakt dier vaak een stuk rustiger. Het kan natuurlijk pijn zijn wat een dier onhandelbaar maakt, maar meestal is het angst wat voor explosiegevaar zorgt. Zo wordt kennelhoest bij honden voorkomen door een enting in de neus, door middel van een spray. Het doet absoluut geen pijn maar sommige dieren raken helemaal van de kook als je deze enting probeert uit te voeren. Een tijdje geleden had ik een Golden Retriever in de behandelkamer waar niets mee te beginnen viel. Beslist geen angstbijter, maar de kop even stil houden was er niet bij, no way. Een totaal niet opgevoed exemplaar dat geen enkele boodschap had aan de commando’s van het vrouwtje. Ik zeg commando’s, maar zo kun je het eigenlijk niet noemen, het waren meer van die halfbakken verzoeken aan dierlief om toch vooral een beetje mee te werken. “Hij heeft er geen zin in, dokter.” Nee, die is fijn, dat heeft geen enkel dier. Ik vroeg haar of ze hem wat steviger aan wilde pakken, gaf nog wat aanwijzingen, maar ik had net zo goed tegen de muur kunnen praten. Overal plukken haar, in alle hoeken plasjes urine en die heerlijke geur van een paar tot op de bodem leeg geknepen anaalklieren, kortom, een zooitje. Tijd om even tot tien te tellen en op zoek te gaan naar mijn collega. Ik kan soms toch zo blij zijn met zijn aanwezigheid. Hij heeft een paar handen als een bankschroef, waartegen die hondenkop geen schijn van kans heeft. En terwijl hij die ongetwijfeld verbaasd kijkende hond in een houdgreep heeft, weet hij daar ondertussen ook nog een paar vriendelijke woordjes voor het dier aan toe te voegen. Ik denk niet dat zo’n dier daar een boodschap aan heeft, maar goed, datzelfde geldt voor ons, het moet even gebeuren. Twee seconden werk, maar wel voorafgegaan door een stief kwartiertje stevig balen.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Aanmelden nieuwsbrief

Dierenartsenpraktijk Oost Betuwe   Lingewal 2a   6681 LJ Bemmel    tel: 0481 - 461627 info@dap-oost-betuwe.nl