Later

Later

“Later.” Eén van mijn zoons roept mij dit na terwijl ik de huisdeur achter mij in het slot trek. Voor de onwetenden onder u, de Nederlandse vertaling hiervan luidt: “Tot straks, pap.” Wel een beetje met je tijd meegaan, toch? Ik ga op weg naar de hoofdpraktijk en hoop maar dat alle 7(!) computers functioneren zoals van ze verwacht wordt. Dat zit zo, we werken tegenwoordig via een ‘remote’, aangezien we laatst gehackt zijn. Dat ik dat nog mee mag maken..

Computers die het niet doen, je wilt niet weten wat dat in een mens kan losmaken. Laatst stapte ik ’s morgens de praktijk binnen en werd ik ogenblikkelijk besprongen door één van de assistentes. “Het systeem start niet op, maar ik heb al gebeld en ze bellen zo gauw mogelijk terug.” Ik zou begonnen zijn met: “Goeiemorgen, Hans. Kopje koffie? Ga even zitten, ik moet je wat vertellen.” Maar ja, het is natuurlijk wel een waarheid als een koe, computers die niet werken maken je praktijk vleugellam. Ik mijmer nog wel eens over boeren met de complete boekhouding op de achterkant van lege sigarendoosjes. “Krijg je geen gesodemieter met de belastingdienst?” zo vroeg ik ooit één van hen. “Ach, dan vraag ik toch of ik de rest zwart kan bijbetalen” was het nuchtere antwoord. Computers die het niet doen, dat is alarmfase één. En vergeet de mobieltjes niet. Praktijk doen zonder die dingen, het is welhaast onmogelijk. Ik heb een collega die, als hij vier handen zou hebben, naar alle waarschijnlijkheid ook vier mobieltjes zou hebben. Maar ook de clientèle kan er wat van. “Mevrouw, houdt u Bella even vast, dan kijk ik even in de bek.” Terwijl ik achter in die gapende hondenmuil sta te loeren, gaat bij mevrouw het mobieltje over met het een of andere stomme paardengehinnik. Ze laat als door een wesp gestoken die hond los en begint vrolijk in dat ding te beppen. Bella schiet naar achteren en gaat mij aan zitten kijken met een blik van ‘dat was eens maar nooit weer, vriend, die bek gaat niet meer los’. Mobieltjes, je kan niet zonder en je kan niet met ze. Een tijdje geleden kwam ik de voorloper van mijn mobiel, de semafoon, tegen. Als het thuisfront je nodig had en dat ding begon te knipperen, dan verscheen er een cijfer in beeld met een bepaalde betekenis. Een 1 wilde zeggen dat je naar de praktijk moest komen, een 2 dat je zo gauw mogelijk moest bellen en een 3 zoiets als ‘en nou naar huis want het eten staat op tafel’. Ik wilde dat ding aan mijn zoon laten zien, maar ik heb het maar niet gedaan. Hij zou mij waarschijnlijk hebben aangekeken alsof ik een levend fossiel ben. Een ding van slechts 25 jaar oud maar met een Middeleeuwse uitstraling. Afijn, volgende week maar weer eens een of andere enge ziekte onder de aandacht brengen. “Later.”

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Aanmelden nieuwsbrief

Dierenartsenpraktijk Oost Betuwe   Lingewal 2a   6681 LJ Bemmel    tel: 0481 - 461627 info@dap-oost-betuwe.nl