Een onmogelijke klus

Een onmogelijke klus

Als dierenarts ga je om met levende have en dit betekent dat je zo nu en dan voor aangename maar ook voor heel onaangename verrassingen kan komen te staan. Er zijn situaties waarbij je niet alles in de hand hebt, en als je op zo’n moment ook nog eens niet al te gelukkige beslissingen neemt, kun je overvallen worden door een groot gevoel van machteloosheid.

De koe stond nog op de kar toen ik bij de boerderij arriveerde. De veehouder had haar uit de wei gehaald omdat ze moest afkalven, volgens zijn telling een week te vroeg. Dat had hem verrast, met alle nare gevolgen van dien. Het was een zware vleeskoe met een navenant zwaar kalf en zo’n dier kan een kalf meestal niet zonder hulp ter wereld brengen. In dit geval bleek die hulp te lang uitgebleven en het kalf was dan ook inmiddels gestorven. Sterker nog, de lucht die het verspreidde, wees erop dat dit al een poosje geleden was.

Met trekkracht dit kalf ‘gewoon’ ter wereld brengen was onmogelijk. Gewoonlijk verlossen we een koe dan door het kalf in stukjes te zagen. De details zal ik u besparen. Ook deze methode was hier geen optie, domweg omdat er in de koe geen ruimte was om deze uit te voeren. Wat dan? Afvoeren voor noodslachting is eigenlijk de beste keuze, maar ja, wat als de slager op dat tijdstip van de dag, om hem motiverende redenen, geen enkele interesse toont? Dan blijft alleen de mogelijkheid van een keizersnede over, hoewel een dood en stinkend kalf goedbeschouwd een waardeloze indicatie is om dit te doen.

Ik verdoofde de koe maar had al spijt van mijn beslissing voor ik goed en wel begonnen was. Dikke, harde littekens van een vorige operatie, vervolgens volop vergroeiingen in de buikholte die het manoeuvreren welhaast onmogelijk maakte en een baarmoeder die ik amper te pakken kon krijgen en die bij eerste aanraking in de buik al openscheurde. Het werd een martelgang, voor mij, maar bovenal voor de koe. Toen het kalf er eenmaal uit was, waren de koe, de boer, en ik doodmoe. En toen moest het hechten nog beginnen, een bijkans onmogelijke opgave, temeer daar de koe er inmiddels bij was gaan liggen. Je probeert er het beste van te maken, maar in je achterhoofd weet je dat dit niet goed kan aflopen. De boel halfslachtig gehecht, vies vruchtwater in de buik en een op voorhand ernstig verzwakte koe. Ze is de volgende dag dan ook overleden. Het was het beste geweest als ik haar, in plaats van te opereren, had geëuthanaseerd. Soms, heel soms, begin je aan een klus waarvan je weet, op grond van kennis en ervaring, dat het onmogelijk goed kan aflopen. En tegelijk hoor je toch ook een stemmetje van binnen: ‘wat is onmogelijk in het leven?’

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Aanmelden nieuwsbrief

Dierenartsenpraktijk Oost Betuwe   Lingewal 2a   6681 LJ Bemmel    tel: 0481 - 461627 info@dap-oost-betuwe.nl