Verstapt

Verstapt

De assistente kwam het kantoor binnenlopen en zei: “Ik heb mevrouw X aan de telefoon, ze wil graag een dierenarts spreken want haar hond is niet in orde en ze wil weten wat hij heeft.” Mijn ene collega was heel druk bezig op de computer, mijn andere collega moest opeens heel nodig iets opzoeken in een of ander naslagwerk en ik, ik was uitermate verdiept in achterstallig boekhoudkundig gedoe. Allemaal heel belangrijk, dunkt me.

Duidelijk geval van drie keer struisvogelpolitiek. Wat doe je op zo’n moment? Je kijkt elkaar aan en probeert, zonder dat er woorden aan te pas komen, af te tasten wiens beurt het is om op vriendelijke toon en met het nodige engelengeduld dit lastige telefoontje te beantwoorden. Haar vraag is namelijk onmogelijk en, wat nog erger is, mevrouw X is zo mogelijk nog onmogelijker, als u begrijpt wat ik bedoel. Je hebt mensen die stellen vragen zonder enige acht te slaan, althans zo komt het vaak over, op het antwoord. Mevrouw X behoort tot deze categorie. De laatste keer dat ik haar op bezoek had, was haar hondje kreupel. Thuis dan, niet bij mij in de spreekkamer. “Hoe lang is uw hondje al kreupel?”, vroeg ik. “Gisteren deed hij toch zo raar, net of hij zich verstapt heeft.” “A ha, sinds gisteren dus.” Deze conclusie leek me logisch. “Toen ik vorige week bij mijn zus was, viel het haar ook al op.” Daar gaat je logische conclusie, terug bij af. Tijd voor enige relevante informatie. “Dus u denkt dat hij zich verstapt heeft?”, vroeg ik. “En mijn man zei ook al, je moet er eens mee naar de dierenarts gaan.” Heel relevant. “Kunt u hem even op de tafel zetten, mevrouw?” Ze begon met de hond te lopen. “Ik zal eens even met hem lopen, kijken wat hij gaat doen.” Geen moment de regie in handen en een gevoel van machteloosheid. Ze liep drie keer de spreekkamer op en neer en het hondje huppelde vrolijk mee. “Hij heeft zich vast verstapt” zei ze. Wat nu te doen? Nog een keer vragen of zij hem op tafel wil zetten zodat ik een onderzoek kon doen? Ze begon te rommelen in haar tas en haalde er het entingsboekje uit. “Hij komt voor de enting, ik heb een oproepkaart gekregen.”  Wat gaan we nou krijgen? Dus het ging  niet om een kreupelheid? Ik pakte het boekje aan en schakelde maar over op de automatische piloot. Op sommige mensen, hoe aardig ook, krijg je geen vat. Misschien moet ik eens doen wat die Franse huisarts heeft gedaan. Een bordje op de spreekkamer met de tekst: ‘Auditorium. His master’s voice.’ Met daar aan toegevoegd: ‘Voor alle duidelijkheid: ik ben his master’s voice’. Of het helpt? Ik waag het te betwijfelen. En al helemaal in het geval mevrouw X. Tja, hij heeft zich verstapt, hé?

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Aanmelden nieuwsbrief

Dierenartsenpraktijk Oost Betuwe   Lingewal 2a   6681 LJ Bemmel    tel: 0481 - 461627 info@dap-oost-betuwe.nl