De omgekeerde wereld

De omgekeerde wereld

Een mevrouw met een klein wit hondje. Een vrolijk ding, heel ontspannen op de behandeltafel met een uitstraling van ‘het zal mijn tijd wel duren.’ Zo heb ik ze graag, dat begrijpt u wel. En dus was hij volop bereid om alle kunstjes te vertonen die zijn vrouwtje hem geleerd had. Ze was zichtbaar trots op haar hondje. “Geef eens pootje”, zei ze. Tot mijn verbazing stak hij een achterpoot naar achteren. “Nee, de andere”, zei ze. En jawel hoor, hij wisselde van poot zodat nu de andere achterpoot in mijn richting stak.

Raar gezicht. Enkele patiënten later was het ook de omgekeerde wereld, zij het dat dit op een heel ander vlak lag. “Ik vind dat mijn hond zo veel drinkt.” De meneer die voor mij stond, had een duidelijke klacht. Om te bepalen of zijn waarneming juist is, probeer je allereerst duidelijk te krijgen hoeveel zijn dier op een dag drinkt. Terwijl ik dit al pratende met hem aan het uitvogelen was, werd de geur van uitgeademde alcoholdampen om ons heen steeds sterker. Na enig gereken kon ik hem enigszins duidelijk maken dat het met het vele drinken van de hond wel meeviel. Maar ja, ik kan toch moeilijk tegen zo’n meneer zeggen dat deze constatering louter en alleen op zijn hond betrekking heeft en niet op hem. Listige dingen zijn dat. Dat een hond alleen naar zijn baasje luistert, dat kan ik begrijpen. Het omgekeerde, een hond die naar iedereen luistert, behalve naar zijn baas, dat wil er bij mij niet in. Toch is het dat wat die mevrouw mij probeerde wijs te maken. Eén kant van het verhaal klopte sowieso wel want die stuiterbal van haar had geen enkele boodschap aan wat zij hem toeriep. Ik moest zijn ogen inspecteren en dat bij een hond die alle kenmerken vertoonde van ADHD-gedrag in optima forma. Tel daar bij op dat deze makker ruw geschat zo’n 50 kilo weegt en u begrijpt: kansloze missie. “Spreek hem maar bestraffend toe” zei de mevrouw, “naar jou luistert hij wel.” Ja, nog effe, dacht ik, ik ben gekke Henkie niet. Maar ja, niets doen leidt in zo’n situatie alleen maar tot een schier eindeloos durende status quo, dus ik besloot het er maar op te wagen. En zo kon het gebeuren dat de mensen in de wachtkamer getuige konden zijn van een, in willekeurige volgorde, door mij afwisselend en met luide stem uitgesproken ‘foei’, ‘zit’, ‘af’ en ‘blijf’. Het zal een rare indruk gemaakt hebben en je zou dan haast geneigd zijn om enige uitleg te gaan geven. Gelukkig heb ik inmiddels een leeftijd bereikt waarop je jezelf niet meer zo druk maakt om dit soort dingen. En wat dacht je? Hij luisterde. Voor twee seconden, maar hij luisterde. Honden en baasjes, het is en blijft soms net de omgekeerde wereld.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Aanmelden nieuwsbrief

Dierenartsenpraktijk Oost Betuwe   Lingewal 2a   6681 LJ Bemmel    tel: 0481 - 461627 info@dap-oost-betuwe.nl