De laatste hond

Wanneer de tijd daar is dat je je trouwe viervoeter, oud en der dagen zat, moet laten inslapen, dan is dat natuurlijk een moeilijk moment. Soms echter merk ik toch ook iets van opluchting, zeker als zo’n dier al wat langere tijd een vrij intensieve verzorging nodig had. Of, en dat bespeur ik nogal eens bij wat oudere mensen, omdat het je vanaf dat moment wat meer vrijheid geeft.

Volkomen begrijpelijk natuurlijk, zeker als je geen vaste oppas had voor je dier of omdat het, om wat reden dan ook, niet naar het pension ging. Dat laatste is natuurlijk een prima optie, het kost je alleen wat geld voor het verblijf en mogelijk een extra inenting bij de dierenarts. Vrijwel ieder pension stelt een enting tegen kennelhoest verplicht, wat dan weer spekkie voor het bekkie van uw dierenarts is, want ja, zijn of haar schoorsteen moet toch ook roken, zeg nou zelf. Een paar weken naar een oppas daarentegen is ook niet in alle gevallen zaligmakend. Ik krijg nogal eens te horen, als ik weer tegen een veel te dikke hondenbuik sta aan te kijken: “Ja dokter, ik weet het, maar hij is net een tijdje bij oma en opa geweest, en die verwennen hem veel te veel.” Deze week had ik een ouder echtpaar op het spreekuur waarvan ik de kat moest inenten. Ruim een half jaar geleden heb ik hun hond in laten slapen en bij die gelegenheid kreeg ik te horen dat dit hun laatste hond was geweest. Ik kan mij dat zo voorstellen, als je je leven lang een hond hebt gehad, dat het dan op een gegeven moment wel mooi is geweest. Maar ja, op den duur begon het bij de mevrouw toch te kriebelen. “Dan liep ik samen met hem te wandelen” zei ze, wijzend op haar man, “maar daar vond ik, zo zonder hond, eigenlijk niet zoveel aan”. De meneer hoorde het glimlachend aan, ik kreeg sterk de indruk dat dit geheel wederzijds was. Na verloop van tijd sloeg de mevrouw stiekem aan het googelen en kwam uit bij een herderachtige hond die ergens ver weg in een pension zat, in Krimpen aan de IJssel. Zonder dat zijn vrouw het wist, struinde inmiddels ook meneer het internet af en kwam uit bij een hond die er niet eens zo mooi uitzag, maar die qua karakter in alle opzichten beantwoordde aan datgene waarnaar hij op zoek was. Een hond, maar dat vermoedde u al, in een pension in Krimpen aan de IJssel. Ja, dan is de stap natuurlijk gauw gezet. “En lief dat die hond is, dokter” zei de mevrouw. Ze knikte in de richting van haar man. “Hij is er gewoon verliefd op, hij is gekker met de hond dan met mij.” Dat laatste zullen we maar met een dikke korrel zout nemen, maar dat ook mensen en dieren soms voor elkaar bestemd zijn, dat lijdt geen twijfel.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Aanmelden nieuwsbrief

Dierenartsenpraktijk Oost Betuwe   Lingewal 2a   6681 LJ Bemmel    tel: 0481 - 461627 info@dap-oost-betuwe.nl