Binnenslepen

Binnenslepen

Als u vorige week dinsdag dacht: ‘wat moet die malloot daar nou die daar in zijn blauwe operatiepakje ergens midden tussen de weilanden staat?’, dan zal ik u dat even haarfijn uitleggen. De eerst operatie op die bewuste dag was het repareren van een knietje met een afgescheurde kruisband. Het is nooit helemaal in te schatten hoeveel tijd zoiets in beslag gaat nemen, maar het verliep lekker vlot en we lagen op schema. De tweede operatiepatiënt van die ochtend

was een erg nerveus hondje dat gecastreerd moest worden. Om de wachttijd zo kort mogelijk te houden, was met de eigenaresse afgesproken dat de assistente haar een telefoontje zou geven zodra zij naar de praktijk kon komen zodat die stuiterbal van haar gelijk aansluitend aan de vorige operatie behandeld kon worden. Aldus geschiedde, maar wie er daarna ook de praktijk binnenliep, niet de mevrouw met het nerveuze hondje. Na verloop van tijd telefoon, van die mevrouw. Ze was ergens in het achterland van de praktijk op de nodige wegversperringen gestuit, was daardoor verkeerd gereden, had met de auto willen draaien, en zat nu bomvast in de modder. Nee dames, ik onthoud mij van commentaar. “En nu?” vroeg de assistente aan mij. “Zielig voor de hond” zei ik, maar ik geloof niet dat mijn commentaar serieus genomen werd. “Dan zal ik er maar even naartoe rijden. Ze zal toch geholpen moeten worden en ik kan hier toch ook niet verder met mijn werk” zei ik. Ik scharrelde ergens een sleepkabel vandaan en ging op zoek naar die mevrouw. Daar stond ze, naast de weg, voor een ijzeren hek, in de zut, midden in het boerenland. Ik stapte uit en we gaven elkaar een hand. “Ik kan mijn man wel bellen, maar ja, die is toch ook aan het werk” zei ze, enigszins verontschuldigend. Hoezo ook? Hij misschien wel, maar ik voorlopig toch mooi niet. Ik maakte de sleepkabel vast tussen haar en mijn auto en bedacht me ondertussen dat dit toch wel een heel bijzondere vorm van klantenbinding was. “Moet ik hem in de versnelling zetten of in de vrij?” vroeg ze. Nogmaals, dames, van mij geen commentaar. “Zet hem maar in de vrij” zei ik, stapte in de auto en trok haar weer de weg op. Even later stapte het nerveuze hondje dan toch nog met zo’n drie kwartier vertraging de praktijk binnen. We konden verder daar waar we gebleven waren. Het dient gezegd, de mevrouw toonde zich dankbaar en nam later op de dag bij het ophalen van haar hondje een pak koffieleutjes mee. Wellicht doet een goed voorbeeld volgen. De moraal van dit verhaal zou kunnen zijn: zie hier wat je als dierenarts al niet moet doen om klanten binnen te slepen.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Aanmelden nieuwsbrief

Dierenartsenpraktijk Oost Betuwe   Lingewal 2a   6681 LJ Bemmel    tel: 0481 - 461627 info@dap-oost-betuwe.nl