Kon ze maar praten

Dieren kunnen niet praten, het zal u bekend zijn. Je zou je rot schrikken als ze dit opeens wel konden, maar het zou het werk er voor ons, dierenartsen, een stuk gemakkelijker op maken. Er stond een Labrador in de spreekkamer die volgens de eigenares stram en te hijgerig was. Ze zakte wat door de achterpoten en stond met een kromme rug. Voor mijn gevoel was de buik te dik. Dit was de eigenares nog niet opgevallen maar toen ik dit opperde, beaamde zij dit. De hond was al een tijdje aan het kwakkelen maar de laatste dagen at ze slecht. En als een Labrador niet eet, dan voelt hij of zij zich echt beroerd. Ze had wat koorts en was al een maand of acht niet meer loops geweest. Ik tastte de buik af maar daar werd ik niet veel wijzer van omdat die te gespannen was. Ik rondde het onderzoek af en hield het er op dat een chronische baarmoederontsteking, een pyometra, toch het meest waarschijnlijk was. In dat geval moet zo’n dier onder het mes, maar dat moet je dan wel zeker weten. We maakten een afspraak voor de volgende ochtend om een echo te maken ter bevestiging. Niet dus, ik bleek op het verkeerde spoor te zitten. De buik was niet te dik als gevolg van een pyometra maar door twee forse tumoren in de milt. Gelukkig is ook daar operatief wat aan te doen. De hond werd diezelfde ochtend nog geopereerd en ik haalde er een milt uit die ruim een kilo woog. De operatie verliep voorspoedig. Er was maar één kleine tegenvaller, in de tumoren bleken ook ontstekingshaarden met pus te zitten. Je moet dan maar hopen dat er niet teveel bacteriën zeg maar zijn vrijgekomen en problemen gaan veroorzaken in andere organen. Het dier kreeg antibiotica en pijnstillers ter nabehandeling en knapte de eerste dagen na de operatie zienderogen op. Na een week kakte ze weer in. Ze had koorts, was rillerig, at weinig en had pijn. Ze kreeg sterkere antibiotica en pijnstillers door middel van dagelijkse injecties en knapte weer op. Blijkbaar had ze toch last van ontstekingen, mogelijk in de andere buikorganen of in het buikvlies. Dit alles speelde zich een paar weken geleden af en het probleem was overwonnen. Dacht ik. Tot ze weer voor mijn neus stond. Stram, beetje kromme rug en door de achterpoten zakkend, net als bij het eerste bezoek. De buik, daar had ze nu geen last meer van, die was lekker soepel. Wat nu bij het onderzoek wel naar voren kwam, was een neurologisch probleem, mogelijk vanuit de rug. De vraag komt dan bij je op of dit de eerste keer, zij het in lichtere mate, wellicht ook al het geval was. Je treft iets aan, in dit geval in de buik, wat de problemen kan verklaren en bent dan niet altijd alert genoeg op nog andere problemen. Ik zal het nooit weten, ze kan jammer genoeg niet praten.