EIC bij retrievers

Een hond die van het ene op het andere moment niet meer kan lopen, dat is voor de meeste hondeneigenaren natuurlijk wel even schrikken. Een paar weken geleden werd er een hond binnengebracht die ’s morgens niet meer uit de mand kon opstaan, een vrij grote, nog jonge bastaard. De dag ervoor had hij nog volop lopen rennen en spelen, nu kon hij niet meer op de achterpoten staan. Het dier was volledig bij kennis, attent, en leek geen pijn te hebben. Raar verhaal, niet? Op een gegeven moment ontdekte ik tijdens het onderzoek dat hij het aftasten van het lendenengebied vervelend vond, het voelde hier ook wat dikker aan dan je zou verwachten. Mogelijk dat hij hier een klap of iets dergelijks heeft gehad, met een latere zenuwuitval tot gevolg. Omdat er verder geen afwijkingen vastgesteld konden worden, werd de hond symptomatisch behandeld met prednison, direct in het bloed toegediend. In de loop van de dag ging het beter, de volgende dag liep hij weer als vanouds. Fijn om te zien, maar ook enigszins onbevredigend omdat je niet precies weet wat het euvel nou eigenlijk was en omdat je niet weet of hij opgeknapt is dankzij de dierenarts of ondanks de dierenarts, zo eerlijk moet je dan ook wel weer zijn. Een aandoening waarvan wel bekend is wat de oorzaak is, dat is de inspanningsgerelateerde uitval bij Retrievers, en dan vooral de Labrador, kortweg EIC, wat staat voor exercise induced collapse. Honden die hieraan lijden, hebben een gemuteerd gen op chromosoom 9 en dit gen is verantwoordelijk voor de productie van een eiwit dat betrokken is bij de communicatie tussen zenuwcellen. Het gemuteerde eiwit is veel minder actief waardoor de prikkelgeleiding in de zenuwbanen gaat haperen en spieren daardoor verlamd raken. We zien dit vooral optreden bij hevige inspanning van de hond en al helemaal als het dier erg opgewonden of gestresst is. De hond begint te zwalken, gaat door zijn achterhand, kan niet meer lopen en heeft bij zo’n aanval vaak een opvallend hoge lichaamstemperatuur van rond de 41.5 Is er wat aan te doen? Op dat moment niet, het dier zal weer spontaan herstellen, en meestal nog vrij snel ook. Toch is het niet iets dat we moeten onderschatten want er zijn honden aan overleden. Naast het vermijden van overmatige inspanning, zou het geven van vetrijk voedsel of het extra toedienen van carnitine een gunstig effect hebben en ook het geven van fenobarbital kan gunstig zijn omdat dit het dier rustiger maakt en daardoor minder stressgevoelig. De aandoening is erfelijk, dragers en lijders zijn met bloedonderzoek op te sporen en daar zal dan ook de aandacht naar uit moeten gaan.