Een welgemeend advies

U zou eens moeten weten hoeveel open sollicitaties wij in onze praktijk ontvangen. Tegen al deze mensen zou ik willen zeggen : “Niet doen, je komt in een waar pandemonium terecht.” Een dag begint vaak zo rustig en voor je het in de gaten hebt, weet je niet of je nou rechtsaf of linksaf zult slaan. Vooral de vrijdagen zijn berucht. Afgelopen week mocht ik mij allereerst uitleven op twee honden die gesteriliseerd moesten worden. Appeltje, eitje, ondertussen een beetje keuvelen met de assistente. Mijn collega’s waren in de weer met een Duitse Herder die kreupel was in de schouder. De hond werd uitgebreid onderzocht, er werden foto’s gemaakt, en de uiteindelijke diagnose luidde een ontsteking in de aanhechting van de bovenarmspier. Je kunt het qua ongemak vergelijken met een tennisarm. Het plaatsen van een injectie op de plek des onheils werd aan mij overgelaten, de ene collega moest nodig weg om een koppel kalveren te enten, de andere had inmiddels de nodige patiënten in de wachtkamer zitten die ziek, zwak of misselijk waren. Ze zag nog wel kans om alvast een hond suf te spuiten bij wie ik foto’s van de knie moest maken. Nadat ik de Herder had afgewerkt, ging ik op zoek naar de Rottweiler, de hond met de gammele knie. De hond zag ik niet zo gauw, maar wel een bloedspoor, vanuit de wachtkamer richting keuken. Daar was niet de hond, maar wel de eigenaresse, met de hand onder de kraan. Happen naar de baas? Ben je nou helemaal belatafeld? Dus, de hond fluks een muilkorf omgedaan en naar de röntgenruimte gesjouwd. De assistente die achter de balie en bij de telefoon zat, ging met de gebeten mevrouw naar een echte dokter. Gevolg: wachttijden bij de balie en de twee overige assistentes die inmiddels met drie dingen tegelijk bezig waren in plaats van twee. Ik zou het niet kunnen, maar ja, ik ben dan ook een man. We namen foto’s van onze vriendelijke vriend en mijn vermoeden werd bewaarheid, een afgescheurde voorste kruisband. Die zien we nog terug voor een operatie, we kunnen alvast uitkijken naar een gezellig rendez-vous. Inmiddels stond ik naar een verdrietige mevrouw te luisteren met het complete levensverhaal van haar konijn dat op het punt stond het tijdelijke voor het eeuwige te verwisselen. Helaas, ik kon het arme dier niet meer redden. Ik gaf hem de laatste spuit en gaf de mevrouw gelegenheid om afscheid te nemen. Ik liep de wachtkamer in en zag bloed op de vloer. Dit keer van een hond, zoals het ook hoort in een dierenartsenpraktijk, met een jaap op zijn poot als gevolg van glasschade. “Als u toch aan het hechten bent, dokter, kunt u dan ook gelijk even die wrat weghalen?” vroeg de eigenaar, tussen het grommen van de hond door. Je was van plan binnenkort een sollicitatiebrief te schrijven? Zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd hebt.