De Rashondenwijzer
Bij mij thuis lopen twee honden waaronder een Duitse Herder. Die had ik, als ik moet afgaan op het advies zoals dat valt te lezen op de rashondenwijzer, maar beter nooit kunnen aanschaffen. Want, wat zegt de Stichting Dier&Recht op haar website over de Duitse Herder, een hond die in mijn beleving zo honds is als een hond maar kan zijn? Niet kopen! De hond die ik nu heb, is inmiddels 14 jaar, die heeft, zoals ze hier zeggen, het meeste brood wel op. Dus, als deze er niet meer is, wat gaat het dan worden? Een Labrador of Golden Retriever, een Boxer, een Berner Sennenhond, om er maar eens een paar te noemen? Niet doen, zegt de Stichting. Een Jack Russel dan? Zeer twijfelachtig. Dat het niet goed gaat met de hondenfokkerij, daarover zijn we het met zijn allen wel eens. Het initiatief om alle bekende problemen in de zin van erfelijke aandoeningen bij de diverse rassen in beeld te brengen, is dan ook zonder meer lovenswaardig en ook nuttig te noemen. Zo kunnen we voor de 80 meest verkochte rassen lezen welke ellende we hierbij kunnen verwachten en wat deze aandoeningen betekenen. Een team van wetenschappers werd gevraagd om de ernst en behandelbaarheid van de diverse aandoeningen te beoordelen en hier een score aan toe te kennen. Die twee tezamen leveren dan een score op voor het ‘ongerief’ zoals het dier die mogelijk kan ervaren. Een zwak punt binnen dit hele verhaal, door de Stichting ook zelf onderkend, is wel dat een ras als de Duitse Herder veel uitgebreider is onderzocht dan bijvoorbeeld de Schapendoes zodat voor deze laatste de opsomming van aandoeningen wellicht nog verre van compleet is. Daardoor is een eerlijke vergelijking ook niet echt te maken. Het resultaat van de voorlopige inventarisatie liegt er niet om. Er worden zo’n 250 erfelijke aandoeningen gerapporteerd, 150 hiervan werden door deskundigen beoordeeld en dit leidde ertoe dat voor slechts 11 van de 80 hondenrassen een aankoopadvies uit de bus rolde dat luidde: ‘weinig bezwaren bekend’. Voor iets meer dan de helft geldt het parool: ‘zeer af te raden’, en daar vallen voor een groot deel zo’n beetje alle populaire hondenrassen onder. Mijn hond is nu 14 jaar, haar voorgangster is 13 jaar geworden. Wat te doen als ik opnieuw een Duitse Herder wil? Als het aan de Stichting ligt, hoef ik die keuze straks niet te maken. Ze wil zich namelijk ook sterk maken voor een fokverbod van diverse rassen. Het kan niet anders of dit zal dan ook de Duitse Herder treffen, die staat op een twijfelachtige eerste plaats met de hoogste score. Ik zou dan niet eens de afweging kunnen maken of ik weer voor een Duitse Herder kies omdat regelgeving in dit van regelgeving vergeven land mij deze keuzemogelijkheid al ontnomen heeft. En dat gaat mij nou net een stap te ver.
|
