De bijklauwbeunhaas

Het couperen van hondenoren is inmiddels alweer zo’n 15 jaar wettelijk verboden, gelukkig maar. Het was een louter cosmetische ingreep, zonder dat dit enig voordeel voor het dier opleverde. Een aantal jaren daarna volgde een verbod op het couperen van staarten. Ook dit werd voornamelijk gedaan vanwege cosmetische doeleinden, zij het niet helemaal. Een voorbeeld daarvan is het schaap. Lammeren die bij zomerdag in de wei lopen en, wat helaas nogal eens het geval is, aan de diarree raken, kunnen hierdoor vliegen aantrekken omdat ze een vieze natte kont hebben. De vliegen leggen eieren en binnen de kortste tijd kruipen daar maden uit met alle ellende van dien. Lammeren zonder staart hebben hier minder last van, dus is het couperen van staarten nog wel te begrijpen. Voor honden gaat deze vlieger natuurlijk niet op. Dus, oren en staarten blijven zitten, dan hebben we nog over de bijklauwtjes. Volledig nutteloze dingen, maar is dat voldoende reden om ze eraf te halen? Honden zouden gemakkelijker ergens achter kunnen blijven vasthaken, zo luidt het verhaal, maar ik heb in al die jaren nog maar heel weinig honden behandeld met een verwonding op die plaats. En om het nodeloos ingewikkeld te maken: de meeste rassen mogen geen bijklauwtjes hebben en sommige rassen, met name enkele Franse, stellen ze verplicht. Begrijpt u het wel? Bij pups is het toegestaan om de eerste dagen na de geboorte de bijklauwtjes, ook wel hubertusklauwtjes genoemd, te verwijderen, maar dan wel door een dierenarts. Anders krijg je toestanden zoals op bijgaande foto te zien is. De fokker had de koper van een pup geadviseerd om een paar touwtjes om de bijklauwtjes te strikken. Toen dit niet afdoende bleek, krijg hij de wijze raad om er elastiekjes omheen te doen. De gevolgen waren twee ontstoken pootjes, een operatieve ingreep en brood op de plank voor de dierenarts. En nu ik dit zo opschrijf, vraag ik mij opeens af: waar zou dat woord broodfokker toch vandaan komen?